در بارة بوجود اومدن سايت بی مزه و يا به زبان ساده تر قاطی آدما شدن اين سايت ، حرف و حديث زيادی زده می شه (مثلاً) . و من از همينجا کليّة اين حرف و حديث ها رو به شدّت تکذيب می کنم . تنها دليل وجود اين مقال، داشتن مکانی مناسب برای نوشتن حرفهای دل (چه با مزه، چه بی مزه و چه تلخ ) است . خلاصه خوندن و نخوندن مطالب هم پای خودتونه . نکتة آخر اينکه مسئوليت احساس رضايت شما از خوندن مطالب اصلاً به دوش ما نيست. اما در بارة نويسندة مطالب از هر مرجع و منبعی من جمله دردنامه هر چی بخواهيد به دست بياريد . اما من خودم قبل از اينکه هر قلم به دست مزدوری  چيزی راجع به من بنويسه ، خودم خودمو معرفی می کنم .

 بنا بر گزارش شناسنامه ام اواخر سال 1359 بود که، من تو شهر تهران ( احتمالاً اون موقع آلودگی زياد نبوده ) به دنيا اومدم. شش سال بعد بنا به دلايلی که نا معلوم نيستند به سرزمين مادربزرگی ( معادل آباء و اجدادی ) خودمون واگردنا شديم . يک سال بعد به مدرسه رفتم و توی کلاسی که نودو نه ونيم درصد بچه هاش خنگ بودن يعنی 40 درصدشون کلاس اول رو رد شده بودن و 59.5 درصد بقيشون هم بعد از اتمام سال تحصيلی هنوز آب بابا رو به زور می خوندن ومی نوشتن،شروع به خوندن درسی که بلد بودم کردم . از خودم تعريف نمی کنم اما قبل از اينکه برم مدرسه تا حد کلاس پنجم ابتدايي سواد خوندن و نوشتن داشتم . شايد همين مساله يکی از عوامل تنبلی من تو اين سن و ساله . يک رکورد ديگه هم از همون کلاس اول تا حالا که تو خرابات دارم ترم آخر رو می گذرونم دارم اينه که ورق امتحانی رو تو عرض 5 دقيقه کاملاً سياه می کنم. فعلاً که کار و کاسبی ندارم و پشت رايانه (کامپيوتر سابق، مثلاً) فرت  و فرت مطلب  بی خود   می نويسم . يکی از کارای من تو زمينة درست کردن وب ، ساخت وب سايت نشرية دانش آموزی گام نوين که تا حالا فقط سه شماره ازش منتشر شده و يک شماره اش فقط تو سايت ريخته شده ، است . و در انتها يکی از مزخرف ترين همکاری هام تو اين زمينه همکاری با پسر عمه ام تو ساخت وبلاگ  سرباز فراری که خوشبختانه ديگه معدوم نيست.و سر آخر ديگه حرفی برای گفتن ندارم  و اين wallpaper رو به هرکی که دوست داره هديه می دم.     

               موفّق و مؤيّد باشيد.